بولا تینوبو: سخنر روزقلال ۲۰۲۶: از اصلاحات تا رفاه هم‌وطنان نیجریه‌ای من، امروز… | ترجمه

رئیس‌جمهور · نیجریه

منبع: X — توییتر (X)

زمان انتشار: 2026-10-01T08:07:58Z

سخنر روزقلال ۲۰۲۶: از اصلاحات تا رفاه هم‌وطنان نیجریه‌ای من، امروز شصت شش سال پیش، پرچم ما برای نخستین بار بر فرا ملتی آزاد و حاکم براف شد. از آن زمان به عنوان یک ملت با هم سفر کرده‌ایم، در حالی که به اعتماد جمعی خود به وعد بزرگ نیجریه بودیم: کشوری به اندازه ما، منابع فراوان ما، تنوع فرهنگی ما و بیش از همه، مردم فوق‌العاده ما می‌تواند غولتی در آفریقا بسازد؛ که در این سرزمین متبرک و خیزان می‌توانیم ملتی متحد، قدرتمند و روبایی بنا کنیم؛ سرارضی با قدرت منطقه‌ای و اهمیت جهانی. سفر ما همیشه آسان نبوده است. در حقیقت، این مسیر به طور کلی برای بسیاری بسیار دشوار بوده است. ما لحظاتی از امید بزرگ و دوره‌هایی ناامیدی عمیق را تجربه کرده‌ایم. ما جنگ، حکومت نظامی، بحران‌های اقتصادی، ناامنی و آشوب‌های سیاسی را تاب آورده‌ایم. با این حال، در تمام این‌ها، نیجریه با روحیه شکست‌ناپذیر مردمش پابرجا شده است. این بقا با تلاش کشاورزی جوام یافته است که پیش از سپیده‌دم خیز می‌کند تا زمینش کار کند. بازرگانی که هر صبح مغازه خود را با امید به روزی پرمر باز می‌کند. معلمی که به کودکان سپده شده تحت مراقبت باور دارد و کارآفرین جوانی که از تسلیم کردن بلند‌طلبی خود در برابر شرایط سر نمی‌زند. ما از مردان و زنان نیروهای مسلح و سرویس‌های امنیتی سپاسزاریم که خود را معرض خطر قرار می‌دهند تا بقیه ما بتوانیم در آرامش زندگی کنیم. در هر دشواری، نسل‌های مختلف نیجریه‌ای به باور داشتن یک چیز ادامه دادهه‌اند: اینکه این کشور ما بهتر خواهد شد. این ایمان که همه ما را زنده نگه می‌دارد، میراث استقلال است. پدرانان‌گذار ما تنها برای یک پرچم، یک سرود ملی یا جایگاهی در میان ملت‌های جهان مبارزه نکردند. استقلال وعده بزرگ‌تری به داشت: اینکه نیجریه‌ای‌ها آزادی خواهند تا سرنوشت خود را شکل دهند و ملتی‌ای قادر به ایجاد فرصت، کرامت و زندگی بهتر برای مردم خود بسازند. شصت ش۶ سال بعد، خداوند قادر مسئولیت تحقق آن وعده را عهده ما گذاشته است. امروز، در حالی که استقلال خود را جشن می‌گیریم، باید صادقانه درباره مسیر تاکون، انتخاب‌هایی که کردیم و کشوری که مصممیم از اینجا به بعد بسازیم، صحبت کنیم. برای مدت طولانی، وعده نیجریه با انتخاب‌هایی تخریب شد که تصمیمات سخت را به تعویق انداختند و اجازه دادند اعوجاج‌های اقتصادی عمی کنند. تا سال ۲۰۲۳، فقر در حال افزایش بود و امید تقریباً از بین رفته بود. وضعیت کشور بیش از هر زمان تاریک‌تر بود. ما چاره‌ای جز اقدام کردن نداشتیم. نیجریه مانند بیمار بداری بود که خبر وحناک سرطان را دریافت می‌کند. پزشک او توضیح می‌دهد که درمان دشوار و دردناک خواهد بود، اما چشم‌انداز قوی برای بهبود ارائه می‌دهد. بیمار انتخاب دارد؛ او می‌تواند درمان را آغاز کند، سختی را تحمل کند و با بیماری بجنگد. یا می‌تواند فقط مورفین بخواهد، درد را خام کند و اجازه دهد سرطان گسترش یابد. برای مدت طولانی، رهبران نیجریه مورفین را انتخاب کردند در حالی که برای معجزه‌ای دعا می‌کردند که هرگز نیامد. آن‌ها بر علائم تمرکز کردند در حالی که اجازه دادند بیماری در عمق بافت جامعه ما ریشه داند. ما مبالغ هنگفتی را صرف حفظ ساختارهای ناکارآمد کردیم که هرگز قرار نبود ماندگار باشندند. ما از حقیقت‌های سخت پنهان شدیم و عواقب را از نسلی به نسل دیگر منتقل کردیم. وقتی این دولت کار را به دست گرفت، تصمیم گرفتیم کارها را به متفاوت انجام دهیم. ما برداشتن سرطان را انتخاب کردیم. اصلاحات بعدی دشوار بود. عوارض جانبی واقعی بود. با این حال، ما هرگز نباید دارو را با بیماری اشتباه بگیری. اصلاحات ما نقاط ضعف اقتصاد را ایجاد نکرد؛ بلکه با آن‌ها مواجه شد. اکنون، در حالی که برخی صداهای نفوذ اما عقب‌گرا می‌خواهند ما درمان ر کنیم و به سوءاستفاده از یارانه‌های اعتیادآور بازگردیم، باید در برابر نغمه آن‌ها مقاومت کنیم. ما باید به یاد بیاوریم چرا این سفر را شروع کردیم و تا کجا اینجا آمده‌ایم.

متن اصلی

2026 INDEPENDENCE DAY ADDRESS: FROM REFORMS TO PROSPERITY My fellow Nigerians, Sixty-six years ago today, our flag was raised, for the first time, over a free and sovereign nation. Since then, we have journeyed together as one nation, bound by our collective trust in the great promise of Nigeria: that a country of our size, our bountiful resources, our cultural diversity and, above all, our extraordinary people can build a giant in Africa; that in this blessed and fertile land we can build a united, strong and prosperous nation; a land of regional authority and global consequence. Our journey has not always been easy. In truth, it has generally been too hard for too many. We have known moments of great hope and periods of profound disappointment. We have endured war, military rule, economic crises, insecurity and political upheaval. Yet through it all, Nigeria, with the indomitable spirit of its people, has endured. It has endured through the efforts of the farmer who rises before dawn to work his land. The trader who opens her shop each morning, hopeful for a productive day. The teacher who believes in the children entrusted to her care and the young entrepreneur who refuses to surrender ambition to circumstance. We are grateful for the men and women of our Armed Forces and security services who place themselves in harm's way so that the rest of us may live in peace. Through every difficulty, generations of Nigerians have continued to believe in one thing: that this country of ours will be better. This faith, which sustains us all, is the inheritance of independence. Our founding fathers did not struggle merely for a flag, an anthem or a place among the nations of the world. Independence carried a larger promise: that Nigerians would have the freedom to shape their own destiny and build a nation capable of providing opportunity, dignity and a better life for its people. Sixty-six years later, Almighty God has made it our responsibility to deliver that promise. Today, as we celebrate our independence, we must speak honestly about the journey so far, the choices we made, and the country we are determined to build from here. For too long, the promise of Nigeria was undermined by choices that postponed difficult decisions and allowed deep economic distortions to grow. By 2023, poverty was rising, and hope was nearly gone. The country's situation was darker than ever. We had no choice but to act. Nigeria was like a sick patient who receives the terrible news that he has cancer. His doctor explains that the treatment will be difficult and painful, but that it offers a strong prospect of recovery. The patient has a choice. He can begin treatment, endure its discomfort and fight the disease. Or he can ask only for morphine, dull the pain and leave the cancer to spread. For too long, Nigeria's leaders chose morphine while praying for a miracle that never came. They focused on symptoms while allowing the disease to take hold deep within the fabric of our society. We spent enormous sums sustaining inefficient arrangements that were never intended to last. We hid from difficult truths and passed the consequences from one generation to the next. When this Administration assumed office, we resolved to do things differently. We chose to excise the cancer. The reforms that followed were difficult. The side effects were real. Yet, we must never confuse the medicine with the disease. Our reforms did not create the weaknesses in our economy. They confronted them. Now, as certain influential but regressive voices would have us abandon the treatment and return ourselves to the abuse of addictive subsidies, we must resist their siren song. We must remember why we began this journey and how far we have already come.

پیوند پایدار: <a href="/posts/q49af6bfp72m">titrvar.com/posts/q49af6bfp72m</a>

مرجع: <a href="/entities/bola-tinubu">بولا تینوبو</a>